ang puwang sa pagitan

Mayroon i isang kaibigan na gumagana para sa isang prestihiyoso gallery ng photography sa Manhattan. tuwing makuha namin magkasama, ako regaled sa tales ng check pagbili ng kapangyarihan ng ang bourgeoisie, ang wheelings at pakikitungo ng may-ari (na para sa mga layunin ng pagkawala ng lagda kukunin ko na lang sumangguni sa dito bilang " mr. Burns , "ngunit sa katotohanan na ginawa namin ng isang balakang-kandirit alias na batay sa kanyang totoong pangalan), at hindi bababa sa lahat, kami makiramay sa ibabaw ng matunog na halik-mo-in-the-gat kasidhian ng ilan sa ang tunay na kaakit-akit na mga imahe na pumasa sa pamamagitan ng kanyang mga kamay , pagpunta sa at i-off ng pader gallery.

mr. Burns traffics sa ilan sa aking pinaka paboritong imahe-gumagawa, at i ako ay karaniwang tahimik na nagulat na sa pamamagitan ng hindi bababa sa ilang mga bagay na nakabitin sa anumang naibigay na oras na i nagawa sa gumawa ang biyahe. sa loob ng isang mahabang hapunan at isang bote ng alak, kami mused sa kung ano ang gusto naming subukang nakawin mula sa mr. Burns, kung ang pera ay hindi bagay at maaari naming kumuha ng anumang bagay sa koleksyon. aking kaibigan na nagtanong sa akin kung ano ang aking pinili ay at sinabi ko nang walang pag-aatubili: na ng Roy decarava print ng mga dancers na kinuha sa ang 1950 ay. ang isang ito:

© Roy mga dancers decarava, 1956

sinabi niya na siya alam na magiging aking sagot, sa kabila ng aking malakas touted pag-ibig para sa maraming ng mr. mga pagsusulat iba pang holdings, na kinabibilangan ng personal kuwenta brandt heroes, manloob callahan, Aaron siskind at eikoh hosoe.

ang nagpapaging-dapat na kaganapan para sa kung ano ang gusto namin mag-alis ng mr. Burns ng, sa pag-uusap na ito, ay na ito ay hindi maaaring maging ang isang imahe na gusto namin para sa "pagbili investment" ngunit sa halip para sa purong, puro pag-ibig ng imahe. na ito ay isang bagay na tunay na knocked sa amin, isang bagay na maaaring hindi kahit na namin maaaring ipaliwanag. ito ay ang imahe na iyon para sa akin.

na i kailanman sinabi sa iyo kung ano ang natutunan ko tungkol sa larawan? tinanong ko sa kanya, pagkatapos ng pagbibigay ng pangalan sa aking kayamanan (at pag-aaral na ang pagpunta rate para sa print sa pamamagitan ng mr. Burns ay sa lugar sa paligid ng 23K). siya shook kanyang ulo, sinabi hindi siya alam decarava ng trabaho na rin.

ni ginawa ko. bago ko nakita ito print ay i ay mahirap pipi upang makilala ang isang imahe ng kanyang sa isang sikat-litratista-pila. ngunit ang isa ito agad pinagmumultuhan sa akin, at kapag i maaaring i tumingin ng impormasyon tungkol dito, masindak kahit na higit pa sa pamamagitan ng kung ano ang i nahanap litratista ay sinabi tungkol sa partikular na imahe:

Ang litrato na ito ay kinuha sa isang sayaw ng isang social club sa 110 St. Manor sa Fifth Avenue. Ito ay tungkol sa pagitan ng mga tagpo na kung saan sila ay nagkaroon ng libangan at aliwan ay ng dalawang dancers na danced sa jazz musika. Na ng kung ano ang imaheng ito ay ang lahat ng tungkol sa, ito ay tungkol sa dalawang mga dancers na kumakatawan ng isang kahila-hilakbot na papagdusahin mabuti para sa akin na sa tingin ko isang malaking kalabuan tungkol sa mga imahe dahil sa kanila. Ito ay dahil ang mga ito sa ilang mga paraan na pangit na character. Ano sila talaga ang dalawang itim na lalaki mga dancers sino Sayaw sa paraan ng isang mas lumang henerasyon ng mga itim na performers sarsuwela. Ang problema pagdating dahil ang kanilang mga numero ipaalala sa akin kaya magkano ng ang tunay na karanasan ng buhay ng mga blacks sa kanilang mga pangangailangan sa ngunit ang kanilang sarili sa isang mahirap na posisyon bago ang tao, para sa tao; upang kumilos sa kanilang mga sarili upang upang mabuhay, upang makakuha ng kasama. Sa isang paraan, ang mga numero na ito tila upang gawing ehemplo na katotohanan. At pa may isang bagay sa numero hindi tungkol na; bagay sa mga numero na ay napaka-creative, na napaka real at napaka itim sa ang finest kahulugan ng salita. Kaya may ang duality ito ang kalabuan na ito sa litrato na mahanap ko napakahirap mabuhay sa. Ako palaging gumawa ng isang desisyon sa isang kaso tulad nito ay ito magandang o ay ito masama? Mayroon akong sabihin na kahit na ito garapon ang ilan sa aking mga sensibilities at reminds sa akin ng mga bagay na Gusto ko sa halip hindi mapaalalahanan ng, ito ay pa rin ng isang magandang larawan. Sa katunayan, ito ay mabuti lamang dahil sa mga bagay at sa kulob ng mga bagay. Ang larawan ay gumagana.

(Interbiyu publish sa Roy DeCarava: larawan )

kapag unang nakita ko ang litrato na ito, pinagmumultuhan sa akin nang walang konteksto. na tiomak ngayon sa mga ang kuwento ng kanyang paggawa, i nagkaroon ang lahat ng mga uri ng mga bagay na pumili mula sa maraming mga mga discomforts elicited ito mula sa akin: complicities at complexities ng kapootang panlahi sa America, ang aking sariling ignorances (na maaaring maging lubhang marami), ang katunayan ng aking sarili pakikilahok sa ito sa pamamagitan ng iguguhit sa isang imahe ng white na mga tao gawking sa itim na mga tao na may isang uri ng ang mahalay galimgim para sa iba pa na hindi talaga doon, hindi tunay na sa lahat. na ay lahat lamang sabihin ginawa ito mahal sa akin ang mga imahe mas.

ng masayang pangyayari, ito ay dalawang-ish na panahon ng araw na ako ay dumadaan sa pamamagitan ng lungsod din ang nangyari sa katapusan ng linggo ng AIPAD , isang pang-internasyonal na eksibisyon ng maraming mga top-baitang na mga gallery ng photography palako kanilang mga paninda. laging i nais at inilaan upang pumunta sa kaganapang ito, ngunit pinamamahalaang upang mawalan ito ng taon matapos taon. i wakas ginawa ito at sa tingin ko maaaring i ligtas na sabihin na para sa aking mga layunin, AIPAD ay halos lahat sa gallery pagpunta ko kailanman kailangan upang gawin sa isang taon-o hindi bababa sa karanasan ng lahat na mayaman Photographic kasaysayan sa isang lugar ay kaya nakakalasing na ito ay gumagawa ng tingin sa akin na paraan. stumbling sa isang aesthetically lango pagkatuliro mula sa gallery eksibisyon upang magpakita, i bumangga sa maraming minamahal paborito na tuwa ako kinuha sa kanilang pagtingin ay tumugma lamang sa pamamagitan ng isip-boggling presyo tag affixed sa discrete grapayt pagkakasulat sa backs ng acid-free na malabo board. ang unang kataka-takang uliran ay ang hubo't hubad na ito sa pamamagitan ng Weston ng kanyang pagkatapos-Tina modotti magkasintahan, isang talaga magnakaw sa $ 6000:

© Edward Weston

(Ito ay ang hottest litrato Weston kailanman ginawa. Habang mahal i Weston ng trabaho, karamihan sa kanyang mga medyas iwan sa akin lubos, neurotically malamig. Na imahe ng charis lumulutang sa ang pool tulad ng isang nabuwal ophelia ... he! ito litrato ng Tina modotti, gayunpaman, ang lahat ng mga omph! na, sabihin, john mang-aawit sargeant ginang X ay ​​may kapag unang ito ay ipinakita, sa lahat ng mga critics scandalized na rosas tainga ang ginang iminungkahing ng isang off-canvas flagrante indelicato sa pintor).

pagkatapos ay kawili-wiling Nagulat ka sa pamamagitan ng ito hindi karaniwang mangangahoy Francesca (imahe ng kagandahang-loob ng ang James danziger paglipas sa Ang Taon Sa Larawan -ito ay ang tanging record maaaring i mahanap ng ang print na ito):

© Francesca mangangahoy

lahat ng mga anggulo at form, napaka-sariwa at hindi katulad karamihan ng mga bagay-bagay ako pamilyar sa pamamagitan ng kanyang. na ang batak ng laman, ang isang baluktot braso, nakaumbok ang tricep at karamihan ng katawan nakatago mula sa view ng. ito ay masyadong ... pinigilan at makinis sa parehong oras. may isang bagay na parehong-aral at may pag-asa tungkol dito, at ang lahat na mga negatibong espasyo ay confuses aking mata sa isang mapagmahal at nakakahila paraan.

at habang may mga maraming mga iba, na huli na hakbang na ginawa sa akin napaka masyadong malapit sa lugar ng frame (sa isang nakahihiya pagtatangka upang harangan ang natitirang bahagi ng AIPAD habang na i communed sa ang ghost ng manloob callahan) ay ang paborito na ito ng kanyang asawa Eleanor. kinuha sa isang kuwarto ng pagtatalop pintura (tingnan ang na pasilyo sa hugis ng arko sa itaas ng window) na maaaring ibigin ang lamang litratista isang:

© manloob callahan, Eleanor 1948

doon ay din isa endearing uusap i nagkaroon na may isang Czech gallerist kapag nagtatanong tungkol sa trabaho ng vojta dukat , na laughed malakas at mula sa tiyan, na nagsasabi sa akin na nais ito ay mas madali upang makakuha ng sa akin ang rarest ng kopya tao ray sa kaysa ay ito ay sa kailanman makakuha ng isang print mula sa infamously reclusive dukat. ngunit, siya conceded conspiratorily na, siya ay isang mahusay na photographer ...

i talked sa aking mga kaibigan ng karanasan ng AIPAD, ang iba na overheard na pag-uusap at agenda na walang sala ay nagpapakita sa tulad ng isang kaganapan. habang hindi namin kayang nagmamay-ari ng anumang bagay mula sa buong mundo na, namin pareho ang dumating sa konklusyon na kami ng mundo na. i sinabi sa isang may sala budhi kung magkano ang kasiyahan na ito ibinigay sa akin upang makita kaya magkano antigo trabaho, at confessed na doon ay napaka-ilang mga larawan na kinuha mula noong 1970 na bagay sa akin ng mas maraming bilang ng mga nabanggit sa itaas. pagkuha sa ilalim ng aming mga bote ng Bordeaux, nag-aalala i malakas na photography ay hindi ginagawa para sa akin kung ano ang iba pang mga bagay ay ang mga araw na ito (higit pa sa na sa ibang post), at habang patuloy ko upang tumingin, makinig at gumawa ng kailangan i hilingin sa aking sarili para sa kung ano, para kanino at sa kung ano ang nagtatapos?

Walang mga kaugnay na mga post.