ang puwang sa pagitan

quote ang basahin ko na pasusuhin punched sa akin sa linggong ito:

Ituloy ko walang layunin, walang sistema, walang ugali, mayroon akong walang programa, walang estilo, walang direksyon. Wala akong oras para sa mga dalubhasang alalahanin, nagtatrabaho ang mga tema o pagkakaiba-iba na humantong sa tagumpay. Ako patnubapan maaliwalas ng kahulugan. Hindi ko alam kung ano ang nais ko. Ako nagkakasalungatan, noncommittal na, tinig; gusto ko ang hindi malinaw, ang walang hanggan; gusto ko ang patuloy na kawalan ng katiyakan.
-Gerard Richter

kung artist panahon pattern, kung ano ang gusto Richter maging? isang pakaladkad, makapal, patuloy na ulan? maganit at makapal sa abu-abo?

at natutunan ko ngayong linggo na ang japanese paggamit malaking tindahan ng kagawaran bilang mga puwang ng exhibiton para sa Photographic proyekto. parang i alam na tungkol sa miwa yanagi ng trabaho, ngunit ay hindi inilapat ito sa itak sa buong board. mode na ito ng aesthetic representasyon nang sabay-sabay anyong nakatatakot at kahali-halina. higit pa sa huli kaysa ang dating. at ang mga departamento ng mga tindahan ay madalas na tinanggap curators pati na rin, upang pamahalaan ang mga koleksyon. hulaan i alot tulad mga mga corporate koleksyon na pinamamahalaang dito, maliban na sa isang tindahan ng kagawaran ang lahat ng mga uri ng everyones ay makita ang mga trabaho. gusto ko na mas mahusay. ang ideya na maaari isang shopping para sa bras isang sandali, at pagkatapos ay displaced sa pamamagitan ng sining sa susunod na, habang hindi umaalis sa parehong espasyo. hindi dapat na maging isang aral ng art pa rin, pag-aalis?

maraming kalat-kalat na mga saloobin na ito linggo. tapos na ang pagbabasa imahe ghost , at ako ay seized sa pagnanais na marinig na tinig na minsan pa. siya ay may isa pang libro na ako ay sinabi Gusto ko: sa mga kaibigan na hindi i-save ang aking buhay , at i-order ang mga ito sa mga darating na linggo.

Ako chastising aking sarili dahil nagpunta ako sa isang libro-pagbili binge at ako ay naghihintay para sa avalanche sa dumating. ng lahat i iniutos, gayunpaman, ako pinaka-nagaganyak tungkol sa mga kopya ng masahisa fukase ang mapanglaw na lugar ng mga ravens na i nahanap para sa isang disente presyo. i ay hindi maaaring maghintay upang makita ang buong proyekto bilang siya ay inilatag ito sa libro na form, at umaasa i may ilang pagsulat sa pamamagitan ng fukase dito pati na rin. ay bit nahuhumaling sa ideya ng mga photographers na integrated pamahiin o katutubong tradisyonal na kaalaman sa kanilang sariling representational personal sikolohiya. emboldened sa pamamagitan ng na mahanap, i ring tumingin sa sinusubukan upang mahanap ang isang kopya ng hosoe ng kamaitachi , kung saan ay isang katawan ng trabaho na ginawa sa ang 1960 ay kinasasangkutan ng isang bansa na gawa-gawa ng isang weasel-tulad ng diyablo na nagpasok ng isang nayon, charms ang villagers, seduces Babae, at pagkatapos ay namamalagi sa paghihintay upang nakawin ang mga bata palayo sa ito sa dulo. isang may patse-patse magpipipa eastern? hosoe nais na muling bisitahin ang gawa-gawa dahil ang mananayaw na siya ginamit upang ganapin ang papel ng demonyo ay mula sa parehong lugar na siya ay evacuated sa bilang isang anak na ng fleeing ng mga lungsod sa panahon ng wwii, naghahanap ng santuwaryo sa kabukiran. ang galing sa ibang bansa na kalawakan ng kabukiran fueled hosoe ng imahinasyon bilang isang bata, at remembered siya ay pinagmumultuhan sa pamamagitan ng kuwentong ito habang naninirahan bilang isang refugee sa isang lugar na ay kaya dayuhan sa anumang konteksto kung saan siya ay itinaas. sa anumang kaso, ipinasok ko ang kakaibang teritoryo kapag pagsasaliksik ng aklat na ito, paghahanap ng mga lamang ng dalawang kopya pareho ng kung saan nagpunta para sa paligid ng $ 5000.00. aking diyos, i naisip, ako ng pagpasok ng kaharian ng ang ikasiyam na gate! hindi bago ay i ipinasok ng isang pamagat ng libro sa isang search engine at bumuo ng mga benta ng presyo sa ang libo-libong. hininga.

Gusto pa rin i love upang makita ang kumpletong malaking aklat isa araw, bagaman. isang utong i up ngayon na hindi ko gusto bago nakita:

kapansin-pansin sa akin: kapag ka makatagpo trabaho na, upang humiram ng van gogh ng wika, "umabot ang dilaw mataas tandaan," ito ay sa sandaling ginawa kilala sa iyo na kung ano ang sa iyo ay tumutugon sa ay isang magsalita ng iyong aesthetic na sa iyo ay may pa upang mapagtanto, bagay sa loob na ikaw ay confronted sa, at na sa sandaling confronted mong malaman na ang iyong gawain ay upang makahanap ng isang paraan upang wrench ito mula sa iyong pagiging at ilagay ito sa harap mo. nais na kung saan kayo ay tumitingin sa, ngunit ito dumating mula sa iyo.

Naniniwala ako na kung ang aking aesthetic ay isang character, ang tala karakter ay na kung saan ay hindi maliwanag, at isang maliit na bit nagkagalit kaya.

Walang mga kaugnay na mga post.