Lumaktaw sa nilalaman

Kuha Hindi Kinuha at Mga Larawan ninakaw

Nagkaroon ng isang larawan na hindi ko gagawin kapag ako ay sa Indya ito taglamig, ngunit ang imahe ay sinunog sa aking memory.

Hindi ko dalhin ito sa layunin. Iyon ay ang uri ng larawan na ako sana nadama walang awa sa pagkuha, sandali na sana ay hindi higit sa mapagsamantalang gawking naging. Ngunit sa sandaling ito at buong konteksto nito paglalahad sa harap ng akin ay isa lamang masyadong napakalaki sa isang East-nakakatugon-West / nagbibigay-malay kawalan ng armonya uri ng paraan.

R. at ako ay sa mga bundok sa hilagang silangan ng Indya, sa isang lugar na mayroon kang magkaroon ng isang espesyal na permiso upang maglakbay sa, na tinatawag na Sikkim. Ay namin ang pagbisita sa isa sa mga sikat na Buddhist monasteryo doon, at ito ay ang tanging monasteryo na aming binisita kung saan mayroong mga armadong Guards na may baril machine sa labas ng gate (at para sa mga hindi bihasa sa mga bagay na pampulitika sa Indya, ang mga Guards ay hindi doon upang protektahan ang monghe). Nagkaroon Ang buong lugar ng ibang-iba pakiramdam-repressed, mahigpit, medyo hindi magiliw sa kapwa-kaysa sa iba pang relihiyon site namin ay binisita. Ay namin lumakad sa paligid ng karamihan ng mga lupain, at ay tungkol sa susian ang aming pagbisita at makabalik sa isang rent ng kotse para sa isang multi-oras na biyahe sa matigtig sa mga daan-na-ang-hindi-daan. Kami ay buhok Bumalik sa pangunahing gate sa labas ng monasteryo kapag nakita ko ang babae na may basket kawayan.

Una, ayon sa konteksto ng tala: sa kalsada paikot-ikot hanggang bundok Nakita namin para sa milya at milya ang parehong eksena sa paglalaro ng isa. Ang isang bahagyang babae o lalaki-ngunit pinaka-karaniwan ay isang babae-sa pagdadala ng isang basket sa kanyang pagbabalik sa isang strap na nakabalot ang sarili nito mula sa basket sa buong tuktok ng kanyang ulo, na may nilalaman ang basket ng halos tiyak na tumitimbang ng mas maraming kung hindi higit sa mga tao. Sa higit populated na mga lugar ay namin makita ang parehong bahagyang frame nagdadala imposible na naglo-load ng bagahe ng ibang tao, walang sapin ang paa, hanggang matarik na burol, ang lahat na may parehong strap sa paligid ng pabalik-abot sa tops ng noo ang maydala ng. Sa roadsides, ang mga nilalaman ay halos palaging bato ang laki ng isang tao ulo, o dumi. Mga Tao pagsasakatuparan ng dumi at mga bato ay ang paggawa nito upang aktwal na gawin ang mga kalsada bilang pagmamaneho up na namin ang mga ito. Endlessly, para sa oras, gusto naming makita maliit na koleksyon ng mga tao na nakaupo sa ibabaw ng tambak na mga durog na bato, na may maliit na hammers sa kamay. Sila ay paggawa ng mas maliit na bato out sa mas malaking rocks- Literal na paggawa ng bato upang punan ang daan na sila ay nakaupo sa gilid ng. So. Nagkaroon ng mga kababaihan at kalalakihan, at mga basket para sa pagsasakatuparan ng mabibigat na bagay, gamit ang sariling ulo bilang isang pulkrum.

Bumalik sa monasteryo: may tatlong tao. Dalawang monghe, ng armas sa iskarlata robe. Ahit ulo, maalikabok, sandaled talampakan sa taglamig hangin. May ay isang batang babae na nakatayo sa pagitan ng mga ito. Siya ay marahil sa kanyang maagang twenties, siguro mas bata. Sa lugar ng bundok ay may nasasalat paghahalo ng ethnicities, at ito ay hindi isang naibigay na lahat ng tao ay "Indian." Ang kanyang malawak na mukha ay may mamula-mula kulay ng balat ng Tibet, o Mongolia, siguro. Sa anumang kaso, siya ang doon. Sa isa sa mga basket kawayan sa kanyang likod at isang strap na nakabalot sa paligid ng kanyang noo. Ang kanyang basket ay half-full. Ang dalawang monghe ay pagpuno ito sa natitirang bahagi ng paraan up, na may parehong nilalaman tulad ng kung ano ang nasa loob nito upang magsimula sa: Rocks sa laki ng kanyang ulo. Siya ang may suot ng flip-flops, isang palda, isang t-shirt at isang kardigan. Ang kanyang kardigan ay burdado gamit ang parirala, sa kursiba-kong hindi maisagawa ito up- "Palaging Hanapin Sa Bright Side ng Buhay." Ang kanyang tumitig ay walang laman ang ulo, at walang maliw.

Hindi ko tumagal na larawan, ngunit dito ay isa na nadama ko hindi masama pagkuha, ang window ng paglipat ng kotse. Ito ay isa sa mga basket sa loob nito na inilarawan ko:

Ang ninakaw na larawan ay ninakaw ng dalawang linggo ang nakalipas. Wala sa mga bastos na kamalayan ng isang larawan na kinunan gamit ang paksa nang walang malay-kahit na ito ay na, talaga. Ibig kong sabihin sa literal na kahulugan. Ang larawan na hindi maaaring kinuha muli ay sa isang memory card sa loob ng isang kamera na ay ninakaw mula sa aking bahay ng dalawang linggo ang nakalipas sa isang break-in. Ito ay isang larawan ng aking ina.

Iyon ay Abril, at ako ay nawala na ang mangalaga sa kanyang para sa buwan habang siya ay pagbawi mula sa kanyang ikalawang pangunahing pagtitistis ng tiyan pagkatapos ng isang ovarian diagnosis ng kanser. Sa buwan na iyon ay puno na may mga kaya maraming mga bagay at sa gayon maraming mga emosyon, at ang karamihan ng kung ano ang aking mararamdaman sa panahong iyon ay isa lamang na matigas ang ulo ng paghila sa pamamagitan ng sa isang matagal na sandali ng krisis. Ito ay naging maligasgas pagpunta. Siya ay nalulungkot, natatakot ng pagkain at upang hindi kumakain. Araw-araw ay isang pakikibaka sa pagitan namin, at nag-aalala ako na baka siya ay mamatay habang ako ay doon. O ilang araw matapos akong natitira. Siya slept sa lahat ng oras, bagama't hindi rin. Siya ay naubos, existential at nangulubot. Tunay na isang anino ng kanyang dating sarili.

Ang larawan sa memory card ay isa snuck ko sa kanyang habang siya ay natutulog. Siya ay inilibing sa kanyang kama, cocoon-tulad ng sa ilalim ng isang avalanche ng comforters at mga unan. Ang isang gamot na pampamanhid-sapilitan malalim at hindi mapakali pagtulog. Ang kanyang ahit ulo na may mga piraso ng itim pinaggapasan sa lumalaking pabalik, isang malakas na haba balangkas ng kanyang bungo habang siya maglatag sa kanyang likod. Ang mga pabalat ay matatakpan ang kanyang talagang hanggang sa kanyang leeg, at siya clutching ang mga ito sa kanya. Nagkaroon ng maliit na ilaw naka-on sa kanyang bedside. Ano ang pinaka-hindi malilimot tungkol sa larawang iyon ay na siya ay kalahating nakangiting, kalahati grimacing, sa isang napaka-malinaw na paraan habang siya slept. Ang kanyang expression at ang kanyang bibig jutted out sa isang nakatuong, sinadya paraan. Iyon ay labis pribado at marubdob isang bagay na para lang sa akin na tandaan ng mga oras na iyon. At hindi ko ay diskargado ito mula sa memory card bago ito, at ang camera, ay diskargado mula sa aking bahay.

Wala akong anumang iba pang mga larawan ng mga oras na iyon sa kanya, kahit na gagawin ko ay may isa pang ninakaw ng larawan (muli: semantic) upang kumilos bilang isang placeholder. Ang imahe na ito ko nakaagaw-muli Literal na-kapag umalis ako ng homisted sa labing-walo, puno ng matuwid na galit at layunin, ngunit pakiramdam nangungulila sa bayan pa rin kahit na habang ako ay nag-iiwan. Kaya swiped bang makakuha ng ilang makahulugang mga larawan. Ito'y aking ina, sa labing-walo. Ang mga larawan ay kinunan ng isang Lovestruck naglilingkod sa hukbo, na dabbled sa photography bilang isang libangan. Sinulat ni niya ang caption sa pulang nadama-tip sa bina-back ng lahat ng mga larawan. Ang unang pagkakataon ko nakita ang mga larawang ito, bilang isang tinedyer sarili ko, ako ay struck sa pamamagitan ng ang katotohanan na gumawa ako nito eksaktong parehong bagot mukha.