Nagkaroon ng isang imahe na hindi ko tumagal kapag ako ay sa Indya ito taglamig, ngunit ang imahe ay sinunog sa aking memorya.
Hindi ko dalhin ito sa layunin. Ito ay ang uri ng larawan na gusto ko ang nadama walang awa sa paglalaan, ng ilang sandali na sana ay naging walang higit sa mapagsamantalang gawking. Ngunit sa sandaling ito at ang buong konteksto paglalahad sa harap ng ako ay lamang masyadong napakalaki sa isang uri East-meets-West/cognitive kawalan ng armonya ng paraan.
R. at ako ay nasa hilagang-silangan bundok ng Indya, sa isang lugar na kayo ay nagkaroon na magkaroon ng isang espesyal na permiso upang maglakbay sa, na tinatawag na Sikkim. Kami ay pagbisita sa isa sa mga sikat na monasteryo Buddhist doon, at ito ay ang tanging monasteryo na aming binisita kung saan mayroong mga armadong Guards na may machine gun sa labas ng gate (at para sa mga hindi bihasa sa mga bagay na pampulitika sa Indya, ang mga Guards ay hindi doon upang protektahan ang ang monghe). Ang buong lugar ay nagkaroon ng isang napaka iba't ibang mga pakiramdam-repressed, mahigpit, medyo hindi magiliw sa kapwa-kaysa sa anumang iba pang mga site na relihiyoso pa namin binisita. Kami ay lumakad palibot ng karamihan sa mga lupain, at ay tungkol sa susian ang aming pagbisita at bumalik sa isang marentahan kotse para sa isang multi-oras na biyahe sa matigtig sa kalsada-na-ay-hindi-kalsada. Kami ay ulunan Bumalik sa pangunahing gate sa labas ng monasteryo kapag Nakita ko ang babae na may kawayan basket.
Una, ayon sa konteksto tandaan: sa kalsada paikot-ikot hanggang bundok namin nakita para sa milya at milya ang parehong pinangyarihan play mismo out. Ang isang bahagyang babae o lalaki-ngunit pinaka-karaniwan ay isang babae-dala ng isang basket sa kanyang likod na may strap na balot kanyang sarili mula sa basket sa paligid sa tuktok ng kanyang ulo, may laman ang basket ng halos tiyak na tumitimbang ng mas maraming kung hindi higit sa mga tao. Sa mas populated na mga lugar na gusto namin makita ang parehong bahagyang frame nagdadala imposible naglo-load ng iba pang mga tao luggage, walang sapin ang paa, up matarik na burol, ang lahat na may parehong strap sa paligid ng back-abot sa tops ng noo ang maydala ni. Sa roadsides, ang mga nilalaman ay halos palaging bato ang laki ng isang ulo ng tao, o dumi. Mga taong nagdadala dumi at mga bato ay paggawa ng gayon upang aktwal na gawin ang mga kalsada bilang namin ay pagmamaneho up ang mga ito. Endlessly, para sa oras, gusto namin makita ang maliit na mga koleksyon ng mga kawani na tao upo nasa ibabaw tambak na mga durog na bato, na may maliit na hammers sa kamay. Sila ay paggawa ng mas maliit na bato sa labas ng mas malaking bato-literal making bato upang punan ang mga kalsada na sila ay nakaupo sa gilid ng. Kaya. Nagkaroon ng mga kababaihan at kalalakihan, at mga basket para sa pagdadala ng mabibigat na bagay, gamit ang isa sa ulo bilang isang pulkrum.
I-back sa monasteryo: may tatlong tao. Dalawang monghe, ng armas sa iskarlata robe. Ahit ulo, maalikabok, sandaled talampakan sa naka taglamig. May ay isang batang babae na nakatayo sa pagitan ng mga ito. Siya ay marahil sa kanyang maagang twenties, siguro ay mas bata. Sa mga lugar na bundok doon ay isang nasasalat paghahalo ng ethnicities, at ito ay hindi isang naibigay na ang lahat ng tao ay "Indian." Ang kanyang malawak na mukha ay mapula-pula ang kulay ng balat ng Tibet, o Mongolia, siguro. Sa anumang kaso, siya ay doon. Gamit ang isa sa mga kawayan basket sa kanyang likod at isang strap nakabalot sa paligid ang kanyang noo. Ang kanyang basket ay kalahating-puno. Ang dalawang monghe ay pagpuno ito sa natitirang bahagi ng paraan up, na may parehong nilalaman bilang kung ano ay sa ito upang simulan na may: bato ang laki ng kanyang ulo. Siya ang may suot na tingnan-flops, isang palda, isang t-shirt at isang kardigan. Ang kanyang kardigan ay burdado na may mga parirala, sa kursiba-kong tae mo hindi-"Palaging Hanapin Sa Bright Side ng Buhay." Niya tumitig ay walang laman ang ulo, at walang maliw.
Hindi ko tumagal na larawan, pero dito ay isa na ako nadama hindi masama paglalaan, sa labas ng window ng isang gumalaw na kotse. Ito ay isa sa mga basket sa ito na aking inilarawan sa:
Ang ninakaw na kunan ng larawan ay ninakaw ng dalawang linggo ang nakalipas. Wala sa mga bastos pakiramdam ng isang larawan na kinunan gamit ang paksa nang walang kamalay-malay-kahit na ito ay na, talaga. Ibig kong sabihin sa literal na kahulugan. Ang mga larawan na hindi maaaring kinuha muli noon sa isang memory card sa loob ng isang kamera na ay ninakaw mula sa aking bahay ng dalawang linggo ang nakalipas sa isang break-in. Ito ay isang larawan ng aking ina.
Iyon ay Abril, at ako ay nawala na ang bahala sa kanya para sa buwan habang siya ay pagbawi mula sa kanyang ikalawang major ng tiyan pagtitistis pagkatapos ng isang diagnosis ng ovarian kanser. Sa buwan na iyon ay puno na may kaya maraming mga bagay at sa gayon maraming mga emosyon, at karamihan ng kung ano ang nadama ko sa panahon ng oras na iyon ay lamang na ng kusa sa pamamagitan ng paghila sa isang matagal na sandali ng krisis. Ito ay magaspang pagpunta. Siya ay nalulungkot, natatakot ng pagkain at kaya hindi kumakain. Araw-araw ay isang pakikibaka sa pagitan ng sa amin, at nag-aalala ako na baka siya ay mamatay habang ako ay doon. O sa ilang sandali matapos kong pakaliwa. Siya slept sa lahat ng oras, bagaman hindi rin. Siya ay naubos, existential at nangulubot. Tunay na isang anino ng kanyang dating sarili.
Ang larawan sa memory card ay isa ko snuck sa kanyang habang siya ay natutulog. Siya ay buried sa kanyang kama, bahay-uod-tulad ng sa ilalim ng isang avalanche ng comforters at unan. Ang isang gamot na pampamanhid-sapilitan malalim at hindi mapakali pagtulog. Ang kanyang ahit ulo na may mga piraso ng itim pinaggapasan lumalagong bumalik sa, isang malakas na balangkas pahaba ng kanyang bungo habang siya maglatag sa kanyang likod. Ang mga pabalat ay nagkaroon siya matatakpan lahat-lahat hanggang sa kanyang leeg, at siya ay clutching ang mga ito sa kanya. May ay isang maliit na ilaw naka-on sa kanyang bedside. Ano ang pinaka-hindi malilimot tungkol sa larawang iyon ay na siya ay half-nakangiting, kalahati grimacing, sa isang napaka-malinaw na paraan habang siya slept. Ang kanyang expression at ang kanyang bibig jutted out sa isang nakatuong, sinadya paraan. Iyon ay labis pribado at marubdob isang bagay na para lang sa akin na tandaan ng mga oras na iyon. At hindi ko ay deskargado ito mula sa memory card bago ito, at ang camera, ay diskargado mula sa aking bahay.
Wala akong anumang iba pang mga larawan ng mga oras na iyon sa kanya, bagaman ako ay walang ibang ninakaw na larawan (muli: semantika) na kumilos bilang isang placeholder. Ang imahe na ito ako nakaagaw-muli-literal kapag ako tumakas ang homisted sa labing-walo, puno ng matuwid na galit at layunin, ngunit pa rin pakiramdam nangungulila sa bayan kahit na bilang ako ay umaalis. Kaya ako swiped ilang mga makabuluhang mga larawan. Ito'y aking ina, sa labing-walo. Ang kinunan ang mga larawan sa pamamagitan ng isang lovestruck naglilingkod sa hukbo, na dabbled sa photography bilang isang libangan. Siya ay nagsulat caption sa pula nadama-tip sa backs ng lahat ng mga larawan. Ang unang pagkakataon ko kailanman nakita ang mga larawang ito, bilang isang binatilyo aking sarili, ako ay struck sa pamamagitan ng ang katunayan na gumawa ako ito eksaktong parehong bagot mukha.
