Lumaktaw sa nilalaman

Kuha Not Kinuha at kuha ninakaw

Nagkaroon ng isang imahe na hindi ko tumagal kapag ako ay sa Indya ito taglamig, ngunit ang imahe ay sinunog sa aking memorya.

Hindi ko dalhin ito sa layunin. Iyon ay ang uri ng larawan na ko sana ay nadama walang awa sa pagkuha, sandali na sana ay walang higit sa mapagsamantalang gawking naging. Ngunit sa sandaling ito at ang buong konteksto nito paglalahad sa harap ng akin ay isa lamang masyadong napakalaki sa isang East-meets-West/cognitive kawalan ng armonya uri ng paraan.

R. at ako ay sa mga bundok mula sa hilagang-silangan ng Indya, sa isang lugar na mayroon kang magkaroon ng espesyal na permiso upang maglakbay sa, na tinatawag na Sikkim. Ay namin ang pagbisita sa isa sa mga sikat na Buddhist monasteryo doon, at ito ay ang tanging monasteryo na namin binisita kung saan mayroong mga armadong Guards na may baril machine sa labas ng gate (at para sa mga hindi bihasa sa mga bagay na pampulitika sa Indya, ang mga Guards ay hindi doon upang protektahan ang monks). Nagkaroon Ang buong lugar ng isang napaka iba't ibang mga pakiramdam-repressed, mahigpit, medyo hindi magiliw sa kapwa-kaysa sa iba pang mga relihiyosong site namin ay binisita. Ay namin lumakad palibot ng karamihan sa mga lupain, at ay tungkol sa susian ang aming pagbisita at bumalik sa isang rent ng kotse para sa isang multi-hour matigtig pagsakay sa mga kalsada-na-ay-hindi-kalsada. Kami ay buhok Bumalik sa pangunahing gate sa labas ng monasteryo kapag nakita ko ang babae na may basket ng kawayan.

Una, ayon sa konteksto ng tala: sa kalsada paliko-likong up ng mga bundok Nakita namin para sa milya at milya ang parehong eksena sa paglalaro ng mag-isa. Ang isang bahagyang babae o lalaki-ngunit pinaka-karaniwan ay isang babae-sa pagdadala ng isang basket sa kanyang pagbabalik sa isang galon na balot ang sarili nito mula sa basket sa paligid sa tuktok ng kanyang ulo, may laman ang basket ng halos tiyak na tumitimbang ng maraming kung hindi higit sa mga tao. Sa higit pang mga populated na mga lugar na gusto naming makita ang parehong bahagyang frame pagdala imposible na naglo-load ng luggage ng ibang tao, walang sapin ang paa, hanggang matarik na burol, ang lahat na may parehong strap sa paligid ng pabalik-abot sa tops ng noo ang maydala ng. Sa roadsides, ang mga nilalaman ay halos palaging Rocks ang laki ng isang tao ulo, o dumi. Ang mga tao sa pagdadala ng dumi at mga bato ay ginawa ito upang aktwal na gawin ang mga kalsada bilang pagmamaneho up na namin ang mga ito. Endlessly, para sa oras, gusto naming makita maliit na mga koleksyon ng mga kawani na tao upo nasa ibabaw tambak na mga durog na bato, na may maliit na hammers sa kamay. Sila ay paggawa ng mas maliit na mga bato sa labas ng mas malaking bato-literal making bato upang punan ang kalsada na sila ay nakaupo sa gilid ng. Kaya. Nagkaroon ng mga kababaihan at kalalakihan, at ang mga basket para sa pagdala ng mabibigat na bagay, gamit ang sariling ulo bilang isang pulkrum.

Bumalik sa mga monasteryo: mayroong tatlong mga tao. Dalawang monks, armas sa iskarlata robe. Ahit ulo, maalikabok, sandaled talampakan sa taglamig naka. May ay isang batang babae nakatayo sa pagitan ng mga ito. Siya ay marahil sa kanyang maagang twenties, siguro mas bata. Sa mga lugar ng bundok mayroong isang nasasalat paghahalo ng ethnicities, at ito ay hindi isang naibigay na lahat ng tao ay "Indian." Ang kanyang malawak na mukha ay may mamula-mula kulay ng balat ng Tibet, o Mongolia, siguro. Sa anumang kaso, siya ang doon. Gamit ang isa sa mga basket ng kawayan sa kanyang likod at isang strap ng nakabalot sa paligid ang kanyang noo. Ang kanyang basket ay kalahating-puno. Ang dalawang monks ay pagpuno ito sa natitirang bahagi ng paraan up, na may parehong nilalaman bilang kung ano ang sa loob nito upang magsimula sa: Rocks sa laki ng kanyang ulo. Siya ang may suot pumilantik-flops, isang palda, isang t-shirt at isang kardigan. Ang kanyang kardigan ay burdado na may mga parirala, sa kursiba-kong hindi maisagawa ito up-"Palaging Hanapin Sa Bright Side ng Buhay." Ang kanyang tumitig ay walang laman ang ulo, at walang maliw.

Hindi ko tumagal na larawan, ngunit dito ay isa na nadama ko hindi masama pagkuha, out ang window ng isang paglipat ng kotse. Ito ay isa sa mga basket sa ito na aking inilarawan sa:

Ang ninakaw na larawan ay ninakaw ng dalawang linggo nakaraan. Wala sa mga bastos pakiramdam ng isang larawan na kinunan gamit ang subject nang hindi namamalayan-kahit na ito ay na, talaga. Ibig kong sabihin sa literal na kahulugan. Ang larawan na hindi maaaring kinuha muli noon ay sa isang memory card sa loob ng isang kamera na ay ninakaw mula sa aking bahay ng dalawang linggo nakaraan sa isang break-in. Ito ay isang larawan ng aking ina.

Iyon ay Abril, at ako ay nawala na ang mangalaga sa kanyang para sa buwan habang siya ay pagbawi mula sa kanyang ikalawang pangunahing pagtitistis ng tiyan pagkatapos ng isang ovarian diagnosis ng kanser. Sa buwan na iyon ay puno na may mga kaya maraming bagay at sa gayon maraming mga emosyon, at karamihan sa mga kung ano ang aking mararamdaman sa panahon ng oras na iyon ay isa lamang na ng kusa ng paghila sa pamamagitan ng sa isang matagal na sandali ng krisis. Ito ay hindi naging magaspang pagpunta. Siya ay nalulungkot, natatakot ng pagkain at kaya hindi kumakain. Araw-araw ay isang pakikibaka sa pagitan ng sa amin, at nag-aalala ako na baka siya ay mamatay habang ako ay doon. O kaya sa ilang sandali matapos kong natitira. Siya slept sa lahat ng oras, bagaman hindi rin. Siya ay naubos, existential at nangulubot. Tunay na isang anino ng kanyang dating sarili.

Ang larawan sa memory card ay isa snuck ko sa kanyang habang siya ay natutulog. Siya ay buried sa kanyang kama, bahay-uod-tulad ng sa ilalim ng isang avalanche ng comforters at unan. Ang isang gamot na pampamanhid-sapilitan malalim at hindi mapakali pagtulog. Ang kanyang ahit ulo na may mga piraso ng itim pinaggapasan lumalagong bumalik sa, isang malakas na pahaba outline ng kanyang bungo habang siya bagsakan ang kanyang likod. Ang mga pabalat ay ang kanyang matatakpan lahat-lahat hanggang sa kanyang leeg, at siya ay clutching ang mga ito sa kanya. May ay isang maliit na ilaw naka-on sa kanyang bedside. Ano ang pinaka-hindi malilimot tungkol na larawan ay na siya ay half-nakangiting, kalahati grimacing, sa isang napaka-malinaw na paraan habang siya slept. Ang kanyang expression at ang kanyang bibig jutted out sa isang nakatuong, sinadya paraan. Iyon ay labis pribado at marubdob isang bagay na para lang sa akin na tandaan ng mga oras na iyon. At hindi ko ay deskargado ito mula sa memory card bago ito, at ang camera, ay deskargado mula sa aking bahay.

Wala akong anumang iba pang mga larawan ng mga oras na iyon sa kanya, bagaman gagawin ko magkaroon ng isa pang ninakaw na larawan (muli: semantika) upang kumilos bilang isang placeholder. Ang larawan na ito ko nakaagaw-muli literal-kapag tumakas ako ang homisted sa labing-walo, puno ng matuwid na galit at layunin, ngunit pakiramdam pa rin nangungulila sa bayan kahit na habang ako ay nag-iiwan. Kaya swiped ako ng ilang mga makabuluhang mga larawan. Ito'y aking ina, sa labing-walo. Ang kinunan ang mga larawan sa pamamagitan ng isang lovestruck naglilingkod sa hukbo, na dabbled sa photography bilang isang libangan. Sinulat ni Siya caption sa pula nadama-tip sa backs ng lahat ng mga larawan. Sa unang pagkakataon na kailanman ko nakita ang mga larawang ito, bilang isang binatilyo aking sarili, ako ay struck sa pamamagitan ng ang katunayan na gumawa ako ito eksaktong parehong bagot mukha.