Lumaktaw sa nilalaman

Kuha Hindi Kinuha at kuha ninakaw

Nagkaroon ng isang imahe na hindi ko tumagal kapag ako ay sa Indya ito taglamig, ngunit ang imahe ay sinunog sa aking memorya.

Hindi ko dalhin ito sa layunin. Iyon ay ang uri ng larawan na aking na sana nadama unkind sa pagkuha, sandali na sana ay walang higit sa mapagsamantalang gawking naging. Ngunit sa sandaling ito at buong konteksto nito paglalahad sa harap ng akin ay isa lamang masyadong napakalaki sa isang East-nakakatugon-West / nagbibigay-malay dissonance uri ng paraan.

R. at ako ay sa mga bundok hilagang-silangan ng Indya, sa isang lugar na mayroon kang magkaroon ng espesyal na pahintulot upang maglakbay sa, na tinatawag Sikkim. Ay namin ang pagbisita sa isa sa mga sikat na Buddhist monasteryo doon, at ito ay ang tanging monasteryo na aming binisita kung saan mayroong mga armadong Guards na may baril machine sa labas ng gate (at para sa mga hindi versed sa mga bagay na pampulitika sa Indya, ang mga Guards ay hindi doon upang protektahan ang monks). Nagkaroon Ang buong lugar isang napaka iba't ibang mga pakiramdam-repressed, mahigpit, medyo unfriendly-kaysa sa iba pang mga relihiyosong site namin ay binisita. Ay namin lumakad sa paligid ng karamihan sa mga batayan, at ay tungkol sa wind up ng aming mga pagbisita at bumalik sa isang rent ng kotse para sa isang multi-oras na biyahe sa bumpy sa mga daan-na-ang-hindi-daan. Kami ay buhok Bumalik sa pangunahing gate sa labas ng monasteryo kapag nakita ko ang babae na may basket kawayan.

Una, ayon sa konteksto paalala: sa mga kalsada paliko-likong up ang mga bundok Nakita namin para sa milya at milya ang parehong eksena sa pag-play mismo out. Ang isang bahagyang babae o lalaki-ngunit pinaka-karaniwan ay isang babae-pagsasakatuparan ng isang basket sa kanyang likod na may strap na balot mismo mula sa basket sa paligid ng tuktok ng kanyang ulo, na may nilalaman ang basket ng halos tiyak na tumitimbang ng mas maraming kung hindi higit sa mga tao. Sa higit pang mga populated na lugar ay namin makita ang parehong bahagyang frame pagsasakatuparan imposible na naglo-load ng luggage ng ibang tao, barefoot, hanggang matarik na burol, ang lahat na may parehong strap sa paligid ng pabalik-abot sa Tops ng noo ang maydala ng. Sa roadsides, ang mga nilalaman ay halos palaging Rocks sa laki ng isang tao ulo, o dumi. Mga Tao pagsasakatuparan ng dumi at mga bato ay ang paggawa nito upang aktwal na gawin ang mga kalsada bilang pagmamaneho up na namin ang mga ito. Endlessly, para sa oras, gusto naming makita maliit na mga koleksyon ng mga tao na nakaupo sa ibabaw piles ng rubble, na may maliit na hammers sa kamay. Sila ay paggawa ng mas maliit na bato out sa mas malaking rocks- Literal na paggawa ng gravel upang punan ang daan na sila ay nakaupo sa gilid ng. So. Nagkaroon ng mga kababaihan at kalalakihan, at mga basket para sa pagdala ng mabibigat na bagay, gamit ang sariling ulo bilang isang fulcrum.

Bumalik sa mga monasteryo: mayroong tatlong tao. Dalawang monks, ng armas sa scarlet robe. Binabaan ang ulo, maalikabok, sandaled talampakan sa taglamig hangin. May ay isang batang babae nakatayo sa pagitan ng mga ito. Siya ay marahil sa kanyang maagang twenties, siguro ay mas bata. Sa lugar ng bundok doon ay isang nasasalat paghahalo ng ethnicities, at ito ay hindi isang naibigay na ang lahat ay "Indian." Ang kanyang malawak na mukha ay mapula-pula ang kulay ng balat ng Tibet, o Mongolia, siguro. Sa anumang kaso, siya ang doon. Gamit ang isa sa mga basket kawayan sa kanyang likod at na strap ng balot sa paligid ng kanyang noo. Ang kanyang basket ay kalahating-puno. Ang dalawang monks ay pagpuno ito sa natitirang bahagi ng paraan up, na may parehong nilalaman tulad ng kung ano ang sa dito upang magsimula sa: Rocks sa laki ng kanyang ulo. Siya ang may suot flip-flops, isang palda, isang t-shirt at isang Cardigan. Ang kanyang Cardigan ay embroidered sa parirala, sa cursive-kong hindi maisagawa ito up- "Palaging Hanapin Sa Bright Side ng Buhay." Ang kanyang gaze noon ay bakanteng, at enduring.

Hindi ko tumagal na larawan, ngunit dito ay isa na nadama ko hindi masama pagkuha, out ang window ng isang paglipat ng kotse. Ito ay isa sa mga basket sa loob nito na inilarawan ko:

Ang ninakaw na retrato ay ninakaw ng dalawang linggo ang nakalipas. Wala sa cheeky pakiramdam ng isang larawan na kinunan gamit ang paksa unawares-kahit na ito ay na, talaga. Ibig kong sabihin sa literal na kahulugan. Ang larawan na hindi maaaring kinuha muli noon ay sa isang memory card sa loob ng isang kamera na ay ninakaw mula sa aking bahay ng dalawang linggo nakaraan sa isang break-in. Ito ay isang larawan ng aking nanay.

Iyon ay Abril, at ako ay nawala ang mangalaga sa kanyang para sa buwan habang siya ay Pagbawi mula sa kanyang ikalawang pangunahing pagtitistis ng tiyan pagkatapos ng isang diagnosis ng ovarian kanser. Sa buwan na iyon ay puno na may kaya maraming mga bagay at sa gayon maraming mga emosyon, at ang karamihan ng kung ano ang nadama ko sa panahong iyon ay isa lamang na ng kusa sa pamamagitan ng paghila sa isang matagal na sandali ng krisis. Ito ay hindi naging maligasgas ng pagpunta. Siya ay sumpungin, takot sa pagkain at kaya hindi kumakain. Araw-araw ay isang pakikibaka sa pagitan namin, at nag-aalala ako na baka siya ay mamatay habang ako ay doon. O sa ilang sandali matapos kong pakaliwa. Siya slept sa lahat ng oras, bagama't hindi rin. Siya ay naubos, existential at shrunken. Tunay na isang anino ng kanyang dating sarili.

Ang larawan sa memory card ay isa snuck ko sa kanyang habang siya ay natutulog. Siya ay inilibing sa kanyang kama, cocoon-tulad ng sa ilalim ng isang avalanche ng comforters at mga unan. Ang isang narcotic-sapilitan malalim at hindi mapakali pagtulog. Ang kanyang binabaan ang ulo na may mga piraso ng itim stubble sa lumalaking pabalik, isang malakas na oblong balangkas ng kanyang skull habang siya maglatag sa kanyang likod. Ang mga pabalat ay matatakpan ang kanyang talagang hanggang sa kanyang leeg, at siya ay clutching ang mga ito sa kanya. Nagkaroon ng isang maliit na liwanag na naka-on sa kanyang bedside. Ano ang pinaka-di malilimutang tungkol na larawan ay na siya ay half-nakangiting, kalahati grimacing, sa isang napaka-malinaw na paraan habang siya slept. Ang kanyang mga pagpapahayag at ang kanyang bibig jutted out sa isang nakatuong, sinadya paraan. Iyon ay labis pribado at labis isang bagay na para lamang sa akin na tandaan ng mga oras na iyon. At hindi ko ay unloaded ito mula sa memory card bago ito, at ang camera, ay unloaded mula sa aking bahay.

Wala akong anumang iba pang mga larawan ng na oras sa kanya, bagaman gagawin ko ay may isa pang ninakaw na larawan (muli: semantics) upang kumilos bilang isang placeholder. Ang imahe na ito ko nakaagaw-muli literal kapag-fled ko ang Homestead sa labing-walo, puno ng matuwid na galit at layunin, ngunit pakiramdam pa rin homesick kahit na habang ako ay nag-iiwan. Kaya swiped bang makakuha ng ilang makahulugang mga larawan. Ito'y aking ina, sa labing-walo. Ang kinunan ang mga larawan sa pamamagitan ng isang lovestruck serviceman, na dabbled sa photography bilang isang libangan. Siya ay nagsulat ng mga caption sa pulang nadama-tip sa backs ng lahat ng mga larawan. Sa unang pagkakataon na kailanman ko nakita ang mga larawang ito, bilang isang tinedyer sarili ko, ako ay struck sa pamamagitan ng ang katotohanan na gumawa ko ito eksaktong parehong exasperated mukha.